Het was de 1e keer…

Verdikkeme, waarom lukt het nou niet? Mijn geboeide polsen hangen in de lucht op zoek naar bevestiging van de haak. Eén pols klikt zo vast, maar de andere wilt gewoon niet. De afspraak was dat beide polsen boven mijn hoofd vast zouden zitten. Achter mij hoor ik een deur dichtslaan. Je bent binnen. Dit zorgt voor zenuwen. Ik laat mijn tweede pols boven mijn hoofd rusten zodat je gelijk ziet dat het mij niet gelukt is. Met elke stap die je dichterbij komt, krijg ik het warmer. Mijn losse pols wordt vastgeklikt en terwijl je dit doet voel ik je warme adem in mijn nek. Je handen laten behendig een blinddoek over mijn ogen glijden waardoor mijn wereld een stukje kleiner wordt.
Hulpeloos en kwetsbaar sta ik voor je. Ik voel je ogen branden over mijn lijf. Mijn oren horen je als een leeuw om zijn prooi heen sluipen. Vanuit het niets landen jouw handen teder op mijn schouders, dwalen af naar mijn borsten, onderzoeken mij. Een zucht verlaat mijn lippen wanneer jouw stem mijn oor binnen dringt. ,,Hoe voelt dit, bekeken worden door een vreemde?”
Een woordenstroom dendert door mijn hoofd op zoek naar het woord wat het beste bij deze situatie past. Helaas kom ik niet verder dan; ,,Goed.” Hoe makkelijk denk ik bij mijzelf. Had ik niets originelers kunnen bedenken? Zijn stem onderbreekt mijn innerlijke verwijt. ,,Hoeveel meisjes zouden dit doen? Afspreken met een vreemde. Naakt klaar staan. Zichzelf laten boeien. Nou?”
Ik haal mijn schouders op en tegelijkertijd vervloek ik mijzelf. Hij heeft gelijk. Niets laten blijken. Hij mag geen angst ruiken. Doen alsof er niets aan de hand is. Ik recht mijn schouders en voel een kracht in mij opborrelen. Op dit moment weet ik nog niet dat hij mij zowel kan breken als kan laten stralen.

Mijn eerdere kracht verdwijnt als sneeuw voor de zon als zijn vingers zonder pardon bij mij naar binnen dringen. Ik hap naar adem en voel hoe ik met iedere beweging van hem nog natter word. Nu wordt duidelijk waarom ik op mijn buik op zijn knie moest gaan liggen. Weerstand had zich eerst nog een weg naar boven gebaand toen hij mij commandeerde dit te doen. Hij mocht mij dan nat krijgen, maar dat betekende niet dat hij zomaar even dingen kon gaan eisen. Het idee alleen al. Maar wie ligt er uiteindelijk te kronkelen onder zijn aanraking? Ik druk mijn hoofd in het kussen en mijn geschreeuw wordt gedempt. Diep van binnen ontstaat een zwaar gevoel. Terwijl hij met zijn hand mijn hoofd in het matras drukt, wordt dit zware gevoel heftiger. Ik steek mijn kont in de lucht om zijn vingers in mij nog beter te kunnen voelen, om ze net dat stukje dieper te krijgen. En wanneer ik het niet langer houd, komt de smeekbede over mijn lippen. ,,Mag ik komen? Mag ik? Mag ik?!” Met heel veel moeite wacht ik op zijn toestemming. Zijn stem heeft amper ‘ja’ gezegd of ik voel een vloedgolf door mijn lichaam trekken.

Langzaam kom ik weer terug op aarde en open ik voor het eerst mijn ogen sinds mijn geboeide openingsscène. Mijn ogen scannen de ruimte en in mijn ooghoek zie ik hem nu voor het eerst. Langzaam laat ik mijn blik in de zijne zinken. Een verlegen ‘Hoi’ komt over mijn lippen, nauwelijks hoorbaar. Hij lacht en streelt een lok uit mijn gezicht. ,,Hoi meisje, hoe gaat het met je?” Ik knik als antwoord dat alles goed is. Mijn lijf rust op het matras en herstelt zich van de adrenaline.
,,Mooi zo, omdraaien, op je rug en hoofd hangend van het bed.” Hij zegt het zonder enige emotie. Ik twijfel of ik tegen hem in zal gaan, maar deze gedachte wordt ruw verstoord door zijn harde en duidelijke ,,Nu!”. Ik krabbel overeind en positioneer mij. Terwijl hij zijn broek opent en zijn lid tevoorschijn haalt, zegt hij: ,,Mond open.” Het lijkt wel alsof zijn stem in slowmotion mijn oor binnen komt. Ik hoor wat hij zegt, maar mijn hersenen kunnen het nog niet verwerken. Ik volg zijn bewegingen en zie hem dichterbij komen. Zijn vingers pakken stevig mijn kin beet en hij herhaalt zijn woorden. ,,Mond open.” Ik sluit mijn ogen en open mijn mond. Beheerst vult hij mijn mond. Mijn lippen omranden zijn schacht en mijn tong speelt met zijn eikel. Maar wanneer ik denk dat ik hiermee zijn tevredenheid heb gewonnen, heb ik het mis. Stukje bij beetje duwt hij zijn harde lid dieper in mijn mond, mijn keel in. Mijn reflex om te kokken neemt het over en ik probeer hem uit mij te werken. Pas wanneer ik denk dat ik ga stikken in zijn lul, geeft hij mij de vrijheid om weer te ademen. De zuurstof vult mijn longen en mijn lichaam ontspant. Ik heb amper tijd voor een tweede hap lucht of hij heeft zijn gestalte alweer in mijn keel gepositioneerd. ,,Ademen meisje. Neem je zuurstof zodat ik jou kan nemen.” Zover het kan adem ik in en voel hoe hij mij over een grens trekt. Mijn lichaam kronkelt op zoek naar verse zuurstof terwijl hij mijn keel neukt. De rauwheid wordt voelbaar en mijn perfect aangebrachte mascara vermengt zich met het vocht uit mijn ooghoeken.

Wanneer ik wegloop richting de auto voel ik aan alles hoe hard mijn lichaam vanmorgen heeft gewerkt. Slikken doet pijn, mijn polsen zijn rood en mijn binnenste kern voelt beurs aan. Mijn haar piekt alle kanten op en ik voel hoe mijn gezicht een mengeling uitstraalt van puur genot en ontspanning. Dit avontuur is nog maar net begonnen…

Hier…

Mijn navigatie geeft aan dat ik er bijna ben. Ik rijd de kade op en parkeer de auto. In de achteruitkijkspiegel tref ik mijn eigen blik, glinsterend met een vleugje spanning. Het gaat nu dus echt gebeuren. Deze impulsieve afspraak komt na een behoorlijk verhit Whatsapp-gesprek. We konden beide niet langer wachten. En nu ben ik dus hier…

De belofte was eerst een kop thee en daarna mijn teken. Mijn teken zou hem toestemming geven, een soort goedkeuring. Zonder teken, geen spel. Hier was hij vrij duidelijk in. Ik nip van mijn thee en probeer mijzelf te kalmeren. Vanaf het moment dat ik mijn voeten op zijn terrein heb gezet, vliegt mijn lichaam en de bijbehorende energie alle kanten op. ,,Niet extra langzaam drinken, hè?!” Hij zegt het met een lach op zijn gezicht. Ik breng snel het glas snel naar mijn mond. En nu spring ik dus hier…

Zijn vingers verkennen in alle kalmte mijn lichaam. Elke centimeter wordt gestreeld met uiterste precisie. Ik let op mijn ademhaling en merk precies wanneer zijn vingers een gevoelig stukje huid hebben ontdekt. Kleine haartjes gaan overeind staan en de controle over mijn ademhaling vervaagt. Wanneer zijn vingers mijn binnenkant beroeren is welke vorm van zelfdiscipline dan ook compleet verdwenen. Ik schreeuw het nog net niet uit zodra hij mij over het randje duwt. En nu lig ik dus hier…

Het hete water is een aangename verwelkoming. We spoelen de ochtend van onze lichamen en laten onze spieren ontspannen. Mijn huid tintelt nog na en voelt warm aan. Ik leun met mijn handen voorover op de vensterbank terwijl hij mijn billen kneedt. Zonder enige waarschuwing voel ik zijn handpalm op mijn bil belanden. Voor ik dit voor mijzelf kan analyseren, volgt de volgende klap op mijn andere bil. Tussen het slaan door, wordt er gekneed en geaaid. Ik kan niet anders toegeven dan dat het me opwind. Het liefst wil ik meer. En nu sta ik dus hier…

Rozig liggen we naast elkaar op bed. Ietwat loom kussen we elkaar. Bijna al het vocht is opgedroogd. Behalve het vocht wat zich weer tussen mijn benen vormt. Deze lichamelijke reactie is jou niet ontgaan en je zorgt er ook deze keer voor dat ik mijn rug krom en verlang naar meer. Voor de verandering zet je mij bovenop en dan is er strijd. Strijd in mij die ik niet weg kan duwen. Ik vervloek je en ontvang hiervoor een harde pets op mijn wang. Jij bepaalt waar ik hoor te zijn. En nu zit ik dus hier…

De regendruppels vallen op mijn neus terwijl ik bedenk hoe ik mijn verhaal vorm ga geven. Je hebt het graag als verslag. Of ik daar aan tegemoet kan komen, zal blijken. Voor nu voel ik jou nog overal op en in mijn lichaam. Met elke stap die ik zet, is de rauwheid voelbaar. Ik zou niet anders willen! Zonder enige spijt en zin in meer laat ik de gehele dag nog eens aan mij voorbij gaan. En nu loop ik dus hier…

Jij….

Zijn naam verschijnt in beeld en mijn lichaam reageert direct. Ik voel hoe spieren zich aanspannen en ik flink wat zuurstof tot mij neem. Ik klik op zijn naam en in een nieuw scherm verschijnt een tekst. Niet romantisch, niet grappig, niet opwindend, gewoon een tekst. Een paar woorden die mij vertellen wat ik moet doen. In eerste instantie wil ik mijn welbekende smiley met rollende ogen sturen die je vrij kan vertalen als: ja daaag, doe het lekker zelf. Maar ik stuur hem niet….in gedachten kan ik tegen je in gaan wat ik maar wil, maar nu doe ik het niet. Met tegenzin gehoorzaam ik je en doe wat jij van mij verwacht. Jij kent mij immers bijna beter dan dat ik dat zelf doe. Alleen al dit gegeven zorgt ervoor dat ik mijzelf zie in een geestelijke houdgreep van jou. Het windt me op. Dat gebeurt de laatste dagen wel vaker. Erg vaak….continue eigelijk. Ik raak opgewonden van jouw woorden, van onze hersenspinsels, jouw controle over mij, alles wat met jou te maken heeft. Ik wil je zien, horen, proeven, ruiken, aanraken. Ik wil mijzelf in jou verliezen, in ons spel verliezen, gebroken en bevrijd van mijzelf. Het is alsof jouw naam een knop is die ingedrukt wordt zodra deze kenbaar wordt gemaakt. Speeksel wordt aangemaakt, mijn lichaamstemperatuur verhoogt, mijn hartslag versnelt, mijn ademhaling verzwaard. Jij bent mijn shot adrenaline. Je bent zo dichtbij en toch zo ver weg. Hunkerend naar jou, verlies ik mijzelf in jouw controle. Dit gebeurt al een enkele tijd. Dag in, dag uit. Ik voel hoe ik met de dag minder nodig om hetzelfde niveau te behalen. Er komt een dag dat je voor me staat en jij mij met één vinger, één blik kan doen buigen. Ik kan niet wachten….

Rauw

Ik kijk je aan terwijl jouw vingertoppen mijn wang liefdevol strelen. Mijn blik verzacht en er valt een rust over mij heen. Wanneer ik mij volledig ontspan, verlaat jouw aanraking mijn huid. Voor ik kan bedenken waarom, voel ik hoe mijn wang begint te gloeien na een goede tik. Ik sluit mijn ogen en vanuit mijn keel klinkt een grom.
Het liefst zou ik mijn handen tegen je borstkas aan willen zetten en met kracht je een duw geven. Puur en alleen om je te laten weten dat ik niet zo ben of wil zijn. Ik zou tegen je schreeuwen, je uitschelden, je kleineren.

Maar wie houd ik hier nu voor de gek? Mijn polsen zijn geboeid achter mijn rug. Ik kan geen kant op. Machteloos zit ik op mijn knieën en ontvang wat jij mij geeft; de rauwe versie van jezelf. De versie die ik het hardst nodig heb om mijzelf te laten ontsnappen aan de dagelijkse problemen.

Jouw linkerhand graait in mijn haar en laat mijn hoofd kantelen, terwijl je rechterhand zich tussen mijn benen begeeft. Zonder enige moeite betreed je dat deel van mijn lichaam waar alleen jij recht op hebt. Binnenin mij voel ik hoe mijn spanningen zich samentrekken, ophopend tot een enorme gevoeligheid. Binnen nu en tien seconden zal ik dit naar buiten gooien. Ik zal klaarkomen zonder enige controle over mijn eigen lichaam. Mijn vocht zal over jouw hand druipen en zonder enige gene zal ik smeken om meer…

Een spannende ontmoeting

Ze kijkt schichtig om haar heen. Zover ze het kan zien, herkent ze hier niemand. Haar schouders ontspannen iets. Ze loopt met kleine, maar snelle passen naar een tafeltje in de hoek. Vluchtig gaat ze zitten en houdt de menukaart voor haar gezicht. Ze lijkt onzichtbaar voor de buitenwereld. Achter de façade wordt haar nek ontdaan van haar shawl en schudden haar schouders het leren jack van zich af. Zachte handen met lange vingers krioelen door haar haar. Haar zwarte laarsjes zijn zichtbaar onder de tafel evenals een paar blote knieën.
De ober komt langs en vraagt haar om een keuze te maken. Zonder de menukaart weg te nemen bestelt ze wat te drinken. Langzamerhand toont haar lichaam meer zelfverzekerdheid. Maar dat gaat snel veranderen…

Nog wat langer bekijk ik het schouwspel wat zich voor mijn neus afspeelt. Ik kom hier nu ongeveer al drie weken. In deze drie weken ken ik ondertussen de menukaart vrijwel uit mijn hoofd en weet ik hoe de ober heet. Ook weet ik dat de kok allergisch is voor aardbeien en dat de barkeeper een kat heeft genaamd Poekie. Allemaal nutteloze informatie, maar ik wist dat er een dag zou komen waardoor dit het allemaal waard was.

In één teug leeg ik mijn glas. Ik voel hoe elke spier zich in mijn lichaam aanspant. Langzaam sta ik op en loop naar het tafeltje in de hoek. Onderweg gris ik een menukaart van een tafeltje af en open deze naast die van haar terwijl ik naast haar ga zitten.
Haar adem stokt in haar keel en zonder haar hoofd mijn richting op te draaien zegt ze: ,,Wat doe jij hier?” Er klinkt weinig emotie in door. Ik bekijk haar van top tot teen. Haar donkerblonde haren vallen sierlijk op haar schouders. Onder haar blanke huid bonst haar hart wat een lichte trilling veroorzaakt bij haar borsten. Ligt het aan mij of zie ik haar tepels hard worden bij mijn aanblik? Ik probeer mijn gedachten helder te houden zonder mij gelijk op haar te storten.
,,Wat doe jij hier?!” Oh ja, nu klinkt het oprecht. Ik hoor geen angst, maar wat dan wel? Ze draait haar hoofd en ik zie een kille blik in haar ogen. Een glimlach vormt zich op mijn mond. Wat is dit nu? Is mijn meisje een stoere aan het worden? Juist haar onderdanigheid vond ik altijd zo sexy. Het klopt dat het niet werkte tussen ons op meerdere vlakken, maar sexueel gezien waren we een perfect duo.
Om haar nu zo te zien in mijn aanwezigheid prikkelt mij. Het liefst had ik haar nu ter plekke op haar knieën gedwongen, maar dat zal moeilijk gaan op deze plek. Ik zal creatief moeten zijn…

,, Ik vraag het je nog één keer en anders bel ik de politie.” Het komt sissend over haar lippen. Haar ogen doorboren de mijne en ik voel een lichte twijfel ontstaan en dat zint me niet. In minder dan een seconde heb ik mijn vingers in haar hals en oefen druk uit op haar halsslagader. Nu ben ik degene die de woorden bijna sissend over mijn lippen pers: ,,Ik zou me maar even gedeisd houden als ik jou was.” Met nog iets meer druk in haar hals, sluit ze haar ogen en knikt ja. Mijn hersens draaien overuren en ik neem de tijd om tot rust te komen. Mijn vingers verlaten langzaam haar hals en een zucht ontsnapt uit haar keel. ,,Je hebt een omgangsverbod Taylor. Als ik de politie bel, staan ze hier binnen vijf minuten op de stoep en nemen ze jou geboeid mee.” Ze zegt het zonder woede, dat is goed. Mijn gedachten maken overuren en hebben haar al meerdere malen hard genomen over de tafel in het zicht van iedereen die hier zit. Ik schud mijn hoofd en concentreer me op het hier en nu.
,,Maar de vraag is; ga je de politie bellen en hier een rel schoppen?” Terwijl ik dit zeg, strelen mijn vingers haar blote bovenbenen. Ze tuurt voor zich uit. Ik merk aan alles dat ze probeert zo kalm mogelijk te blijven. ,,Ik zou niet weten waarom ik het niet zou doen.” Haar blik dwaalt af naar haar telefoon die voor haar op tafel ligt. Ik volg haar blik en weet dat ik haar tegen moet zien te houden. Mijn vingers kruipen omhoog en merken dat de temperatuur heter en heter wordt. Als ik over het kant van haar slipje streel, verandert de totale atmosfeer om ons heen. ,,Ik ga bellen. Dit kan en mag je niet doen.” Ze grist haar telefoon van tafel en drukt deze tegen haar borstkas aan. De woorden zijn duidelijk, maar haar intonatie en haar lichaamstaal verraden dat ze met de minuut geiler wordt. Haar ademhaling wordt dieper en ik weet dat ze zich in moet houden om niet te gaan kreunen.
En ik? Ik kan me niet langer inhouden. Mijn vingers wurmen zich om haar slipje heen en voelen haar zachte lippen. Zonder na te denken laat ik twee vingers bij haar naar binnen glijden. Haar vocht baant zich een weg naar buiten. Bijna automatisch vinger ik haar. Ik ga dichter tegen haar aan zitten. Ze laat gewillig haar hoofd op mijn schouder rusten. We lijken net een stelletje wat romantisch wat aan het drinken is. Maar ondertussen bouw ik haar hoogtepunt op en is zij het die zich in moet houden om niet te laten merken wat we aan het doen zijn. Aan het ritmisch schokken van haar bekken en het pulseren van haar lippen weet ik dat ze zojuist is klaargekomen. We blijven nog even zo zitten en dan fluistert ze in mijn oor: ,,Ik zou maar gaan rennen als ik jou was…”

Beloofd is beloofd

,,En dit is dan onze speelruimte voor vanavond”, zegt hij terwijl hij de deur opent. Ik stap de kamer binnen en kijk rond. Mijn mond valt open van verbazing. Aan de linkerkant staat een groot, zwart kruis met boeien waar de polsen en de enkels aan vastgemaakt kunnen worden. Rechts daarvan staan een schandpaal en een slavenbankje in hetzelfde glanzende zwart. Langzaam loop ik langs de meubels en laat mijn hand over het hout glijden. Aan de wand aan de andere kant hangen zwepen in allerlei lengtes, kleuren en materialen. Er staat ook nog een hoge kast waarvan ik de inhoud niet ken.

Ik kijk richting de deuropening en zie hem tegen de deurpost geleund staan met een glimlach op zijn gezicht. ,,Vind je het wat?” Ik kijk nogmaals de kamer rond en wil een antwoord geven, maar er komt geen geluid uit mijn mond. Lachend komt hij mijn kant op. Hij pakt mijn hand en leidt mij richting het kruis. ,,Dit noemen we een Andreaskruis. Mag ik?” Tijdens de vraag heeft hij mij al omgedraaid zodat ik nu met mijn gezicht naar het kruis kijk. Ik knik en laat hem mijn polsen boeien. Terwijl hij bezig is, vertelt hij waar het kruis zijn oorsprong vindt. Ik luister maar met een half oor. Nog steeds ben ik te verbaasd over deze ruimte en alles wat zich hier bevindt. Wanneer mijn beide polsen vastzitten, bukt hij om ook mijn enkels hun bewegingsvrijheid te ontnemen. Het voelt best prettig aan. Hij komt omhoog en er is iets veranderd. De sfeer in de kamer voelt zwaarder aan. Mijn ademhaling gaat sneller en mijn hersenen beseffen nu pas dat ik mijzelf te makkelijk in de val heb laten lokken.

,,Eh…wat gaan we nu doen?” Met enige moeite heb ik mijn stem terug kunnen vinden. Achter mij hoor ik zijn voetstappen. Het licht in de kamer wordt gedimd en het geluid van een piano vult de ruimte. Volgens mij heeft hij mij niet gehoord. ,,Hallo?” Mijn stem klinkt iets harder. Ik rommel wat met mijn polsen, maar kom tot de conclusie dat dit uiteraard geen enkel nut heeft. Opeens staat hij voor mijn neus met iets in zijn handen wat lijkt op een zweep. ,,Dit is een bullwhip”, zegt hij trots terwijl hij teder het handvat streelt. ,,Leuk spul. Werd vroeger gebruikt door cowboys. Je hebt het vast al eens eerder gezien in een film. Ken je die knallen? Die kunnen door de geluidsbarriére heen breken. Wacht, ik zal het je laten horen.” Hij zegt het zo vol trots dat mijn nekharen overeind gaan staan. Waar ben ik in hemelsnaam mee begonnen. Ik met mijn stomme, idiote gedrag ook altijd. In gedachten sla ik mezelf maar weer eens voor mijn kop. Hoe kom ik hier in vredesnaam nu weer uit?

Een gigantische knal doet mij opschrikken vanuit mijn gedachten. Hij zal toch niet dat ding op mij gebruiken? Nu met nog meer moeite probeer ik mijzelf los te trekken. Als een duveltje uit een doosje staat hij weer voor me. ,,Gaaf hè?! Ik zat er zelf aan te denken…” Maar voor hij zijn zin kan afmaken, onderbreek ik hem: ,,Laat me los, alsjeblieft. Ik kan dit niet. Dit hele circus is een vergissing. Het was leuk om met je te kletsen, maar ik moet nu naar huis. Mijn vriendin komt zo langs en ik moet nog roze koeken halen.” De blik in zijn ogen veranderd. ,,Maar ik dacht dat wij vanavond zouden spelen.” De teleurstelling in zijn stem is duidelijk te horen. ,,Je had het me beloofd. Ik houd er niet van als mensen beloftes breken.” Langzaam verandert de teleurstelling in woede. Ik zie hoe het vuur in zijn ogen wordt aangewakkerd en ik krijg het Spaans benauwd. Zijn stem klinkt laag wanneer hij mij toespreekt. ,,Ik moet een passende straf voor jou bedenken. Eentje die je niet zo snel zal vergeten.” Oh fuck! De tranen springen in mijn ogen. Ik zal heel deze avond never nooit meer vergeten. Nooit meer zal ik afspraken maken zonder dat ik er honderd, nee wel duizend keer over nagedacht heb.

Voor mijn gezicht wordt een tafeltje neergezet. Op dit tafeltje komen steeds meer spullen te liggen. Van de helft weet ik niet eens waarvoor het gebruikt wordt of hoe het heet. Mijn benen beginnen het langzaamaan te begeven. ,,Ik denk dat jij wel even genoeg gezien hebt.” Een doek vertroebelt mijn gezicht. Als een dolle begin ik met mijn hoofd te schudden, maar zijn behendigheid wint het. De tranen die ik eerder nog weg heb kunnen knipperen laat ik nu de vrije loop. Ik voel mij als een bezetene wanneer ik met alles wat ik in mij heb mijzelf probeer los te trekken. Wanneer ik mijn mond open doe om hulp te roepen, kan ik alleen de eerste klanken naar buiten krijgen. De rest wordt gesmoord door iets wat lijkt op een theedoek.

Ok, dit is het dan. Ergens volgende week word ik hier gevonden door politiehonden nadat mijn foto in de krant heeft gestaan en een beloning is uitgereikt door mijn ouders. Mijn ouders die ontroostbaar zullen zijn en witte rozen neerleggen op de stoep voor mijn huis en elke dag, in weer en wind, voor mij bidden tot Jezus en Maria. En dat terwijl ze helemaal niet gelovig zijn. Dit is het. Dit was mijn leven.

,,Goed zo, meisje. Laat je ogen nog maar even dicht.” In de verte hoor ik de piano en ik merk dat mijn lichaam op iets zachts rust. ,,Ben ik dood?”, vraag ik met een trilling in mijn stem. Een oorverdovende schaterlach is het volgende wat ik hoor. ,,Nee joh, gekkie. Je bent flauw gevallen. Waarschijnlijk werd de spanning je teveel. Maar ik ben bij je.” Langzaam open ik mijn ogen en knipper een paar keer. Ik kijk in een paar donkere ogen die eerst vol vuur stonden, maar wat nu gedoofd is. Nu zijn het de vriendelijkste ogen die ik ooit gezien heb. Deze ogen zorgden ervoor dat ik instemde in een spel met hem. ,,Jij hebt je straf nu wel gehad, denk ik zo. Als je weer een beetje jezelf bent, zullen we dan een drankje drinken in de stad?” Ik twijfel een seconde, maar iemand die mij zo kan raken, kan ik niet laten gaan. Langzaam knik ik en een grijns verschijnt op zijn gezicht. ,,Oh meisje, wij gaan het nog heel leuk hebben samen.”

Wat heb ik gedaan…?

Trots

Enkel wat ik zie is zwart. Geen puntje zonlicht kan door de satijnen doek heen breken. Dit betekent dat mijn andere zintuigen op scherp staan. Mijn oren zouden een speld kunnen horen vallen en mijn huid voelt elke zucht in de kamer.

Ik zit hier niet voor mijn plezier. Ik zit hier om hem te dienen. Ergens heb ik eens gezegd dat hij met mij mag doen wat hij wilt en dat ik op zijn oordeel zou vertrouwen. En hier ben ik dan, geblinddoekt en vastgebonden.

Mijn armen gebonden op mijn rug en met gespreide benen geknield zodat ik niets kan verhullen. Door mijn naaktheid voel ik mij zowel kwetsbaar als vrij.

In de kamer is het stil. Dit jaagt me de stuipen op het lijf. Is hij überhaupt wel in de kamer? Kijkt hij naar mij? Misschien is hij mij wel vergeten en zit ik hier over vierentwintig uur nog steeds, uitgedroogd met kramp en afknellende ledematen. Ik schud met mijn hoofd. Doe toch eens normaal.

Zijn zware stem klinkt vlak voor mijn gezicht. Het is dat ik vastgebonden ben anders had ik een sprongetje van schrik gemaakt. ,,Mond open.” Krijg ik te eten? Hoe ruikt mijn adem eigelijk? Hij zal toch niet zijn lul direct in mijn mond stoppen? ,,Mond open!” Klinkt het deze keer dwingender. Langzaam laat ik mijn lippen van elkaar afwijken. Hoe ver open wilt hij het hebben? Moet ik doen alsof ik een hap neem van een Snickers of moet het zo wijd open als bij de tandarts. Een rilling loopt over mijn rug bij die gedachte. Dat herinnert mij er aan dat ik een nieuwe afspraak moet maken. Mijn gedachten worden ruw verstoord als ik zijn vingers in mijn mond voel. Hij opent mijn mond zover als hij het hebben wilt en stopt er iets in. Het is hard, rond en heeft gaatjes. De ballgag zorgt ervoor dat ik niet meer mijn speeksel door kan slikken en ik probeer het echt tegen te houden maar ik voel de eerste druppels al langs mijn kin glijden. Ik laat mijn hoofd hangen en hoor zijn stem in mijn oor. ,,Braaf meisje. Laat het los.” Zijn stem, zijn woorden, zijn aanwezigheid zorgen voor kippenvel over mijn hele lichaam. Ik denk aan hoe hij voor me staat en me bekijkt. Hoe hij wilt dat ik mij overgeef aan hem, mij niet druk maak om kleinigheden.

Ik recht mijn rug en houd mijn hoofd rechtop. Naast dat ik er met hoofd bij wil blijven, wil ik ook dat hij trots op me kan zijn. Zo langzaam mogelijk spreid ik mijn knieën nog iets verder.

Mijn mond schiet open en ik hap naar lucht zodra ik zonder waarschuwing zijn vingers in mij voel. ,,Zo, dus mijn meisje wilt gebruikt worden? Hoe voelt dit?” Mijn lichaam schokt en ik voel hoe diep van binnen een gevoel ontwikkelt waar ik geen invloed op heb. Vlak voordat ik denk dat ik ga komen, haalt hij zijn vingers uit mij. Ik hoor zijn mond en zijn goedkeuring. Voor mij zie ik hoe hij zijn vingers aflikt en mij proeft. Ik kreun en ben jaloers.

Mijn hoofd wordt naar voren gebogen en de ballgag gaat uit. Langzaam laat ik mijn kaken wennen aan de plotselinge vrijheid. Deze wordt echter ruw verstoord door zijn handen aan beide zijden van mijn hoofd en de woorden; ,,Mondje open”. Ik laat mijn lippen iets van elkaar wijken en voel zijn lid zacht en warm langs mijn wang richting mijn mond glijden. Om het mezelf iets makkelijker te maken zorg ik voor extra speeksel. Zodra hij mijn mond binnen dringt, krom ik mijn rug en laat een zachte kreun horen. ,,Maak mij eens blij en zuig”.

Het lijkt wel of we een grens overgaan. Er zijn in mijn hoofd geen bedenkingen meer, geen excuses. Er zijn alleen nog maar gevoelens. Gevoelens van lust en passie. Binnen no time denk ik niet meer aan hoe mijn lichaam eruit ziet en of het licht wel bevorderlijk is. Ik denk niet meer aan wat hoort en wat gepast is. Het enige wat ik nu hoor is hoe mijn lichaam schreeuwt.

Zijn gekreun maakt dat ik extra mijn best doe. Zijn handen houden mijn hoofd vast en ik voel hoe zijn kloppend lid langs mijn huig mijn keel in glijdt. Daar pauzeert hij en wacht tot mijn lichaam kronkelt op zoek naar zuurstof. Wanneer hij uit mijn mond komt, voel ik hoe de speekseldraden een verbinding tussen ons vormt.

,,Rustig aan kleintje. Ik ben meer met jou van plan.” Mijn lichaam wordt verplaatst. Nog steeds met mijn armen op mijn rug, wordt mijn hoofd op een kussen geplaatst. Hierdoor is mijn lichaam naar voren gekanteld. Ik lig nu op mijn knieën met mijn billen in de lucht. Mijn onderste lippen pulseren en vragen om verlossing.

Ik wacht op hem, op zijn aanraking. Mijn ademhaling heb ik niet meer onder controle en ik smacht meer dan ooit. Een zachte, lichte tinteling loopt van mijn ruggengraat, langs mijn heupen tot onder mijn voeten. De zachtheid verwart me. Waarschijnlijk gebruikt hij een veer of plumeau. De kietelingen waar ik normaal van hou, irriteren me nu mateloos. Bijna wil ik iets zeggen. Ik open mijn mond en span mijn stembanden aan.

Precies op dat moment hoor ik een harde klap. Het geluid is sneller dan het gevoel. Het brandende gevoel breidt zich uit. De pijn op mijn bil is venijnig en ik probeer te analyseren wat dit met mij doet. De volgende klap komt op mijn andere bil terecht. Of het komt doordat ik mij niet kan bewegen of doordat de pijn mijn zenuwuiteinden prikkelt, het windt me onwijs op. Ik voel hoe een dichte grijze mist mijn hoofd weer opvult en alles uitschakelt. Mijn mond staat open, maar er komt geen geluid uit. Ik ben sprakeloos. Ik voel hoe intens dit is. De volledige machteloosheid, mijn overlevering, de pijn, het pure genot.

,,Je hebt me behoorlijk geil gemaakt, kleine slet die je ben.” Normaal gesproken is dit niet iets wat ik zou pikken. Maar op dit moment kan het me allemaal niets meer schelen. Ik geef m nog gelijk ook. Zijn lul vult me, zonder aankondiging, helemaal op. ,,Jezus, is mijn kleine slet een beetje geil?” Ik voel hoe weinig ik nog nodig heb om klaar te komen. ,,Je komt pas als ik het zeg. Begrepen?”

Gejammer is het enige wat ik uit kan brengen. Zijn hand grijpt in mijn haar en ik kan niet anders… Mijn lichaam neemt het over. Vanuit mijn binnenste ontstaat een pure explosie. Tegelijkertijd voel ik hoe hij zich ook niet meer in kan houden en mijn naam uitschreeuwt. Mijn vocht mengt zich met dat van hem en loopt langs mijn knieën op de grond.

Wanneer ik op mijn zij lig met mijn armen om mij heen, legt hij een deken over mijn lichaam. Een kus op mijn voorhoofd bezorgt mij een glimlach. ,,Je was geweldig, kleintje van me. Ben zo trots op jou.”

Wie is de baas?

Ik kijk op mijn telefoon. Niets. Geen berichtje of gemist telefoontje. Dat valt tegen. De telefoon leg ik op tafel neer en ik probeer mij te concentreren op het tijdschrift op mijn schoot. Voor de vierde keer lees ik mijn horoscoop, maar het blijft niet hangen. Een bliepje en ik schrik op. Oh, het is mijn moeder maar. Of ik haar ovenschaal terug wil brengen. Ik antwoord kort en krachtig en gelijk daarna kijk ik bij zijn naam of ik niet toevallig iets gemist heb. Natuurlijk heb ik niets gemist. Ik controleer of mijn geluid wel aanstaat en leg dan de telefoon weer op tafel. Ik sta op en neem een glas water. Wanneer ik de eerste druppels doorslik, bliept mijn telefoon en van schrik verslik ik mij. Ik weet niet hoe snel ik naar de tafel moet rennen en het scherm moet openen. Ja! Het is van hem! Maar net zo snel verdwijnt mijn blijdschap weer als ik lees dat onze afspraak vanavond niet door kan gaan. Dit kan hij niet menen! Van totale verbazing en teleurstelling laat ik mij op de stoel vallen. Ik lees het berichtje nogmaals en besluit toch te reageren. Met een simpele ‘Fuck You’ druk ik op verzenden. Ik zet mijn telefoon uit en leg hem weg. Als een klein kind begin ik te mokken. Wie denkt hij wel niet dat hij is? De volgende keer zal ik de afspraak afzeggen op het laatste moment. Eens kijken hoe hij dat vindt. Ik weet nu al dat ik dat toch niet ga doen, maar het gaat om het principe. Nog mokkend over hoe ik hem terug zou kunnen pakken, gaat de deurbel. Zonder op te letten wie er voor staat open ik de deur. Ik had een bezorger verwacht of misschien een Jehova’s getuige, maar mijn mond valt open en ik ben sprakeloos. Ik knipper met mijn ogen en het beeld blijft hetzelfde. Hij staat voor mijn neus en zo te zien is hij niet erg blij. Hij heeft zijn armen over elkaar en een frons doet zijn gezicht langer lijken. Zijn felgroene ogen spuwen vuur en zijn lippen heeft hij op elkaar geklemd. Dit alles zorgt voor een wisselwerking op mij en mijn lichaam. Ik voel mij letterlijk krimpen en het lijkt alsof de grond onder mijn voeten is veranderd in drijfzand. De temperatuur stijgt vanaf mijn tenen in een razend tempo omhoog tot mijn wangen aanvoelen als twee gloeiende kooltjes. Ik slik en merk dat mijn mond droog is geworden. Ik kuch, recht mijn schouders en kijk hem strak aan. Deze techniek is pure bluf, maar ik ga niet als een zielige puppy om zijn vergiffenis vragen. Zonder iets te zeggen zet hij een stap naar voren en moet ik ruimte maken. Binnen 2 stappen staat hij binnen en gooit de deur dicht. Voor ik kan vragen of hij trek heeft in een kop thee voel ik zijn hand stevig om mijn nek. Hij duwt me tegen de muur omhoog. Ik kan nog net op mijn tenen staan. Normaal gesproken zou ik nu mijn ogen sluiten en genieten, maar dat plezier gun ik hem niet. Met veel moeite blijf ik hem recht aankijken zonder ook maar te knipperen. Ik voel de vaste grond onder mijn voeten dichterbij komen en besef dat ik weer normaal kan staan. Zijn blik is onveranderd, zijn kaaklijn nog steeds gespannen. Zijn greep op mijn keel verslapt en ik probeer zoveel mogelijk vers zuurstof in mijn lichaam te krijgen. Zijn linkerarm komt omhoog en ik zie in mijn ooghoek dat hij ergens naar wijst. Ik verbreek ons oogcontact en kijk naar zijn strekkende vinger. Hij wilt dat ik naar boven ga. Dat kan nooit veel goeds betekenen. Ik kijk hem weer aan en trek mijn wenkbrauwen vragend omhoog. Een korte knik richting de trap is alles waar ik het mee moet doen. Wetende dat ik nu zijn boosheid alleen maar erger maak, haal ik mijn schouders op. Voor ik goed en wel in de gaten heb wat er gebeurd, ligt zijn hand achter in mijn nek in een soort Bruce Lee houdgreep. Hij sleurt mij mee de trap op. Ik struikel een paar keer op de treden maar ik hoef nu niet op sympathie te rekenen. Eenmaal boven duwt hij mijn slaapkamerdeur open en gooit mij op de grond. Daar lig ik dan en vraag mij af welke kant dit op gaat. Kan ik de situatie nog sturen of is er echt maar 1 kapitein op het schip? Winnen doe ik het nooit, dat weet ik. Zolang hij maar niet denkt dat ik mij zo gemakkelijk gewonnen geef. Ik sta langzaam op en houd mijn blik op de grond gericht. Hij komt langzaam dichterbij. Ik voel hoe zijn hand zich in mijn haar wikkelt. Bijna teder trekt hij aan mijn haar waardoor ik naar hem op moet kijken. Zijn ogen kijken in de mijne en ik moet mijn knikkende knieën onder controle houden. ,,Wie is hier de baas?”. Het is een duidelijke vraag met eigenlijk een heel duidelijk antwoord. Maar mijn mond is sneller dan mijn brein en ik zeg: ,,Dat zal ik dan wel zijn.” Om mijn woorden kracht bij te zetten trek ik een wenkbrauw op. Nu zijn gezicht zo dicht bij de mijne is, zie ik de verandering zich voordoen. Zijn blik verandert en er vormen zich kleine rimpeltjes tussen zijn wenkbrauwen. Met zijn tong bevochtigt hij zijn lippen en het ziet er naar uit alsof hij zich in moet houden om niet tegen mij te gaan schreeuwen. Zonder al te veel moeite dwingt hij mij op de grond. Niet gewoon op mijn knieën, maar verder. Mijn gezicht raakt bijna de grond. Ik verzet mij en probeer met handen af te zetten op de grond. Al snel heeft hij mijn handen te pakken en houd deze op mijn rug. Met een hand in mijn haar en een om mijn polsen kan ik weinig anders doen dan accepteren. Zodra mijn wang de grond raakt, slaak ik een zucht. Precies deze handelingen zorgen voor een vuur in mij waar ik naar op zoek ben. Nogmaals hoor ik hem de vraag stellen. ,,Wie is hier de baas?” Ik sluit mijn ogen, bedenk wat het slimste is en open mijn mond. ,,Ik…”, zeg ik zacht maar duidelijk hoorbaar. Dit was uiteraard niet mijn slimme antwoord, maar ik kon mij zelf niet tegenhouden. Zijn woeste ademhaling is een teken van onvrede. Ik lig toch al op de grond, veel erger kan het niet worden denk ik zo. Maar ik heb het mis. Zijn knie ligt tussen mijn schouderbladen en ik kan echt geen kant op.  Niet dat ik dat zou willen. Dit gevoel van immobiliteit vind ik heerlijk. Voor een moment geniet ik van de druk en mijn positie tegenover hem. Een mooi moment voordat ik voel dat mijn polsen niet langer vast worden gehouden door een sterke hand, maar door ruw touw. Ik probeer mijn polsen te draaien, maar hier houd ik al snel mee op. Het touw schuurt en komt alleen maar strakker te zitten. Ik kijk omhoog en zie dat het touw vast is gemaakt aan de poten van het bed. In de tussentijd zijn mijn enkels ook vastgebonden. Daar lig ik dan en ik vind het heerlijk. Ik hoor hem rommelen in mijn kast. Mijn hoofd kan ik niet draaien en kan niet zien wat hij doet al zal ik hier snel genoeg achter komen. Na een kort moment zijn zijn handen bij mijn heupen. Het rokje wat ik draag ligt in no time ergens bij mijn enkels.  Mijn billen worden geaaid en ik bereid mij voor. Ik span onwillekeurig mijn spieren aan en bijt op mijn lip. De eerste slag is gegeven. Mijn huid begint te branden en heeft geen tijd om zich voor te bereiden op de volgende slagen die komen gaan. Ik raak de tel kwijt en een traan biggelt over mijn wang. Opeens houdt het op. Ik voel hoe mijn kin iets omhoog wordt getild en de haren worden uit mijn gezicht gestreken. De alom bekende vraag dringt mijn oren binnen. ,,Wie is de baas?” Ik open mijn ogen, kijk hem aan en geef me gewonnen. ,,Jij. Jij bent de baas…”

Voel je met me mee?

Er raast een orkaan in mijn hoofd. Zware en stevige windvlagen zorgen voor chaos. Mijn denken stopt niet en dit zorgt voor onrust. Het is alsof ik kijk naar een prachtig landschap bedolven onder het natuurgeweld. Gebroken stukken natuur opeen gestapeld.

Kijk met me mee…

Wat voor kleur heeft de lucht? Pak mijn hand en beschrijf het. Verstrengel jouw vingers met de mijne. Zorg voor stevigheid. Laat het kleurenpalet de bloemen beschilderen.

Denk met me mee…

Creëer rust door mijn gedachten te stoppen. Laat de windvlagen zakken tot er alleen nog luwte over blijft.

Voel met me mee…

Mijn hartslag zal de jouwe volgen. Loop niet te snel. Laat me je volgen op gepaste afstand. Stippel mijn route uit. Ik zal vertrouwen op jouw intuïtie.

Geef mij ruimte door mijn bewegingsvrijheid zo klein mogelijk te maken. Geef mij rust door mij kwetsbaar en volgzaam te maken. Geef mij vertrouwen door mijn grens op te zoeken.

Jij die mijn polsen en vingers stevig vast pint en mijn pijngrens opzoekt…jij die mijn keel vastpakt en mij domineert…jij die mijn gedachten overschaduwd…

Jij laat mijn orkaan wegebben en laat me het landschap zien. Jij zorgt voor mijn rust en geeft mij vrijheid.

Verzadigd

Ik kan alleen nog maar toegeven. Verzetten lukt niet meer. Geestelijk niet, maar lichamelijk evenmin. De boeien om mijn polsen en enkels verhinderen elke beweging. Mijn ogen zijn afgedekt met een satijnen doek. Op mijn oren leunt een koptelefoon met moderne klassieke muziek. Het enige zintuig wat boven gemiddeld presteert is mijn huid. Elke aanraking zorgt voor brandende plekken op mijn lichaam. De tedere liefkozingen van het begin zijn vervangen voor ruwe bewegingen. De zachtheid is verandert in kracht. Mijn lichaam reageert hier duidelijk op. Zweet druppelt op mijn voorhoofd, de thermostaat lijkt op veertig graden te staan en mijn vrouwelijke zones pulseren zonder dat ik hier controle over heb.

Zijn handen gaan over mijn lijf en ook al lig ik vastgebonden, ik probeer mijn lichaam zo te kronkelen dat ik hem langer voel. Al is het maar een luttele seconde. Zijn warme tong glijdt over mijn clitoris en als magie stroomt er vocht uit mij van geilheid. Wanneer hij met meerdere vingers mijn favoriete plekje binnenin vindt, kan ik niet anders dan luid laten merken hoe lekker ik dit vind. Ook hij ondervindt dit wanneer ik over hem heen squirt. Als beloning voel ik zijn lul tegen mijn schaamlippen duwen om zelf op onderzoek uit te gaan. Met gemak voel ik elke centimeter naar binnen glijden. Net wanneer ik denk dat hij niet dieper kan, voel ik zijn eikel tegen mijn binnenwand. Het is net een puzzel die perfect in elkaar past. De stoten beginnen langzaam, maar binnen een minuut zit hij op een ritme wat mijn lichaam niet bij kan benen en meerdere keren kom ik luid kreunend en schreeuwend klaar. Wanneer ook hij zijn hoogtepunt heeft bereikt, beland ik in een roes van verzadiging en tevredenheid. Nog net voel ik hoe hij mijn boeien losmaakt en een kus op mijn voorhoofd plant. De woorden ‘Ik hou van je’ bezorgen een glimlach op mijn gezicht voordat ik geheel zen in slaap val.